Fragment książki „Tajemnica Przeznaczenia zawarta w Imieniu, Nazwisku i Dacie Urodzenia”

W większości rodów są pewne tajemnice osadzone w historiach ich członków, które w pewien charakterystyczny sposób kształtują i wpływają na życie człowieka niosącego energię Maghā. Trzymanie się starych karmicznych spraw lub odziedziczonych rodzinnych traum powoduje, że nierzadko rozdrapuje on emocjonalne rany i reaguje według utartych schematów. Nierozwiązane sprawy i nieprzepracowane żale nie przynoszą jednak poprawy w jego relacjach z przodkami, ani też z ludźmi, na których w tym życiu wiele razy nieświadomie projektuje stare zadry. W ten sposób karmiczne sprawy rodowe są w nim podtrzymywane, ożywiane i przenoszone dalej. A jednak dla człowieka Maghā niezwykle cenne i znaczące staje się odstąpienie od zrzucania odpowiedzialności za nierozwiązane sprawy i własny stan emocjonalny na swoich przodków – rodziców, dziadków i starszych członków rodu. Tworzenie lepszych relacji z członkami rodziny wywiera ogromny wpływ na jakość życia Maghā, ponieważ w ten sposób uruchamiany jest proces uzdrawiania.

Ludzkim uwarunkowaniem jest kierowanie się pewnego rodzaju egoizmem – chcemy dla siebie rzeczy, które sprawiają, że czujemy się dobrze, które czynią nas pewnymi siebie, silnymi i wpływowymi. Pragniemy cieszyć się władzą, pieniędzmi i prestiżem. Mimo wszystko nie o to chodzi w nakszatrze Maghā ani też nie jest to tym, czego chcą dla nas przodkowie. Prawdziwym pragnieniem Praojców jest, abyśmy pojęli i urzeczywistniali boskość istniejącą i przejawiającą się poprzez nas samych i całą ludzkość. Zadaniem dharmicznym Maghā jest chcieć tego, co przynosi korzyść, troskę i jest najlepsze nie dla nas samych, lecz dla innych. Chcieć tego, co sprawia, że innym ludziom żyje się lepiej dzięki temu, czym się kierujemy, co wnosimy do świata i jakie podejmujemy decyzje. Dobry król w pierwszej kolejności nie troszczy się o stan komnat w swoim pałacu, ale o to, jak żyje się ludziom w jego królestwie. Ponieważ przynależny tej nakszatrze węzeł Ketu jest często kojarzony ze zwykłymi ludźmi ‒ tymi, którzy zmagają się z warunkami ekonomicznymi lub finansowymi, dlatego człowiekowi Maghā przychodzi zastanowić się, jak może pomóc i przysłużyć się tym, którzy mają mniej szczęścia. Tego typu myślenie leży u podstaw zrozumienia dharmy tej nakszatry ‒ kierowanie się troską o to, jak na co dzień Maghā może uczynić lepszym życie innych ludzi (rodziny, przyjaciół, sąsiadów, pracowników, grup zawodowych, grup społecznościowych, mieszkańców danego regionu, obywateli państwa).

Kiedy zastanowimy się nad połączeniem z naszymi ojcami, dziadkami, pradziadkami i ich niełatwej życiowo, gospodarczo i finansowo ścieżce, zdajemy sobie sprawę, w jak trudnych warunkach przychodziło im żyć. Przechodzili oni dramatyczne sytuacje, ciężki czas wojen i zmagań i niejednokrotnie migrowali w odległe miejsca, w których możliwym było znaleźć pracę i utrzymać rodzinę. W końcu przodkowie byli w stanie powołać nas do życia i stworzyli warunki ku temu, byśmy znaleźli się w miejscu, w którym jesteśmy dzisiaj i mogli wieść bardziej szczęśliwe życie. Energia Maghā wypływa właśnie z pamięci, poszanowania drogi, jaką przeszli przodkowie oraz poświęcenia, jakie włożyli, byśmy mogli cieszyć się wolnością, szczęściem i pokojem, który mamy dzisiaj.

Przeznaczeniem Maghā jest wzniesienie się do mocy, odstępując od fałszywego ego. Dopóki nie zastanowimy się głębiej nad ewolucyjną linią naszego dziedzictwa, w momencie gdy mamy zapewnione wszystko, w swej ułomności możemy myśleć, że sami do czegoś doszliśmy. Myślimy, że należy nam się to, co mamy, bo w tym życiu skończyliśmy szkoły, pracowaliśmy, zarobiliśmy pieniądze i sami doszliśmy do tego, czym się cieszymy. Możemy nawet przyjmować pozycję roszczeniową, wobec tego, co otrzymaliśmy w dziedzictwie, kierując się wyobrażeniami, porównaniami, wymaganiami i oczekiwaniami. Tego typu podejście jest całkowitym przeciwieństwem dharmy nakszatry Maghā.

Ponieważ przodkowie wiele dla nas poświęcili, abyśmy mogli wieść życie na pewnym poziomie, naszym dzisiejszym zadaniem jest zastanowić się, co my możemy uczynić dla innych, w tym dla przyszłych pokoleń, by upamiętnić ścieżki przodków i uszanować trudy, z jakimi się zmagali. To właśnie z tego miejsca wypływa słoneczna energia znaku Lwa – stąd można poczuć wzmacniającą moc przodków. To ona pozwala człowiekowi ze zdrową pewnością siebie dążyć do osiągnięcia własnego potencjału. Przyjmując postawę autentycznej pokory wobec losów własnego genealogicznego drzewa i czując wzmocnienie oddechem tych, którzy przetarli dla nas szlak, zauważamy, jak perfekcyjne warunki zostały nam stworzone ku temu, byśmy i my mogli dokonywać wielkich rzeczy. W ten sposób wznosimy się na tron ‒ symbol naszej wrodzonej boskości, którą urzeczywistniamy, wyrażając szacunek, zachowując pokorę i czyniąc świat lepszym miejscem, a życie innych ludzi bardziej szczęśliwym.

Fragment pochodzi z mojej autorskiej książki „Tajemnica Przeznaczenia zawarta w Imieniu, Nazwisku i Dacie Urodzenia„.